مسافر

این ره . . .

entezar1172 — Thu, 24 Jul 2008 21:17:18 GMT

ته دل همه ی آدم ها
ذره ای از آن فطرت پاک الهی می توان یافت
و این یعنی
بذر یکی بوده
محصول اگر یکسان نیست،
اندک است
یا آفت زده،
تقصیر کشاورز است

دوباره جمعه
یاد تو
ندبه ی فراق
. . .

پ.ن: تو فکر کوچ م، هجرت . . .

معصومیت از دست رفته

neda — Wed, 09 Jul 2008 16:40:18 GMT

سلام...

نمیدونم باید دنبال چی بگردم و کجا دنبالش باشم؟

اما هر چه هست میدونم که سالها ازش جدا شدم.چطور بگم! گمش کردم...

معصومیت دوران کودکیم را میگم شما سراغی ازش ندارید؟

چرا دیگه اون معصومیت تو آدم بزرگا نیست؟چرا دنیا اینطوری شده؟

چرا ما آدم بزرگا معصومیتمون را تو دوران کودکی جا میگذاریم؟

و تنها چیزی که با خودمون رشد نمی کنه همین معصومیته.

دلم برای معصومیت دوران کودکیم تنگ شده.

خیلی تنگ...

ما شبی دست بر آریم و دعایی بکنیم . . .

entezar1172 — Thu, 03 Jul 2008 21:23:18 GMT

سلام
امشب، شب آرزوهاست
دلم گرفته بود
به رسم قدیم چند خطی نوشتم به یاد روزهایی که در کلبه ما هم رونق بود و هم صفا
اما انگار این جا هم دیگر با دل زنگار گرفته ما حال نمی کند -پاک شد-
حق هم دارد
مسافر، مسافر می خواهد

پ.ن1:
یوسف از جرم زلیخا مدتی زندان برفت
مهدی از اعمال ما حبس ابد بگزیده است

پ.ن2:
این دل گرفتگی مداوم
تاثیر سایه ی من است
که این سان
گستاخ و سنگوار
بین خدا و دلم ایستاده ام

دعایم کنید . . .

entezar1172 — Fri, 13 Jun 2008 20:13:18 GMT

اميرالمومنين حضرت علي علیه السلام فرمودند:
دوازده آيه از کلام خدا را اختيار کردم و هر روز سه مرتبه به آن ها نظر مي کنم:
1_ از سلطنت من هميشه بترس.
2_ با احدي جز من انس نگير.
3_ از فوت رزق من هرگز مترس.
4_ از غضب من ايمن مباش.
5_ بخودم قسم تو را دوست دارم تو هم مرا دوست بدار.
6_ تمام اشياء را براي تو خلق کردم و تو را براي خودم؛ پس از من گريزان مباش.
7_ وقتي از نطفه ي گنديده خلقت کردم عاجز نبودم؛ پس چطور از رزقت عاجزم؟
8_ به جهت نفس خبيث با من دشمني؛ چرا به جهت من با نفست دشمني نمي کني؟
9_ تو واجبات مرا به جاي آور، من تورزق تو را مي رسانم؛ اگر در اداي واجبات من تخلف کني باز من در رزق تو تخلف نمي کنم.
10_ همه کس تو را براي خودش مي خواهد و من تو را براي خودت مي خواهم.
11_ تو رزق فردا را مخواه؛ همان طور که من عمل فردا را نمي خواهم.
12_ اگر به قسمت راضي شدي، شدي؛ و اگر راضي نشدي، هميشه در دنيا سرگردان مي دوي و جز به آنچه قسمت توست نمي رسي و در نتيجه در نزد من هم مذموم هستي.

خدا...

entezar1172 — Fri, 23 May 2008 21:02:18 GMT

به نام خدا

كوله پشتي اش را برداشت وراه افتاد.

رفت كه دنبال خدا بگردد و گفت: تا كوله ام از خدا پر نشود برنخواهم گشت.

نهالي رنجور و كوچك كنار راه ايستاده بود،مسافر با خنده اي رو به درخت گفت:چه تلخ است كنار جاده بودن و نرفتن،و درخت زير لب گفت:ولي تلخ ترآن است كه بروي و بي رهاورد برگردي.

كاش مي دانستي آنچه درجست وجوي آني ، همين جاست.

مسافر رفت وگفت: يك درخت از راه چه مي داند،پاهايش درگل است،او هيچگاه لذت جست وجو را نخواهد يافت.

و نشنيد كه درخت گفت:اما من جست وجو را از خود آغاز كرده ام و سفرم را كسي نخواهد ديد؛جز آنكه بايد.

مسافر رفت و كوله اش سنگين بود. هزارسال گذشت، هزارسال پر پيچ و خم.

مسافر بازگشت.

رنجور و نااميد. خدا را نيافته بود، اما غرورش را گم كرده بود.

به ابتداي جاده رسيد.جاده اي كه روزي از آن آغاز كرده بود. درختي هزارساله،بالابلند و سرسبز كنارجاده بود.زيرسايه اش نشست تا لختي بياسايد.

مسافردرخت را به ياد نياورد. اما درخت او را مي شناخت.

درخت گفت:سلام مسافر، در كوله ات چه داري مرا مهمان كن. مسافر گفت:

بالابلند تنومندم،شرمنده ام، كوله ام خالي است و هيچ چيز ندارم.

درخت گفت:چه خوب، كه هيچ چيز نداري،اما آن روز كه مي رفتي ،در

كوله ات همه چيزداشتي و غرور كمترينش بود، جاده آن را از تو گرفت.

حالا در كوله ات جا براي خدا هست. و قدري از حقيقت را در كوله مسافر ريخت.

دست هاي مسافر از اشراق پر شد و چشم هايش از حيرت درخشيد و گفت: هزار سال رفتم وپيدا نكردم وتو نرفته اي، اين همه يافتي!

درخت گفت: زيرا تو در جاده رفتي ومن درخودم. وپيمودن خود، دشوارتر از پيمودن جاده هاست.

تا به حال سفری به خود داشته ای؟

التماس دعا - ندای عدالت

پ.ن: به اصرار مسافر نوشتم کم و کاستی زیاد دارد امیدوارم اساتيد من را ببخشند.

هنر شهدا شناخت موقعیت و تشخیص درست وظیفه بود

entezar1172 — Wed, 09 Apr 2008 08:30:18 GMT

به این چند ده سال نگاه کن

نگاهی به لیست شهدای انقلاب بینداز . . .

ببین فرماندهان جنگی ما چند سالشان بود؟

حالا کمی بیا جلوتر

ظاهرا خبری از دشمن و میدان نبرد نیست!

و ما گاهی که در میان مشغله های رنگارنگمان مجالی برای تفکر میابیم آهی میکشیم که کاش ما هم آن وقتها بودیم و به فیض شهادت نائل میگشتیم و گاهی هم به سرمان می زند هر سال برویم جنوب شاید . . .

و بعد، همه ی اینها به یک "شهدا شرمنده ایم" ختم میشود

اینگونه است که دشمن اجازه هرگونه رفتاری را بخود میدهد از چاپ کاریکاتورهای موهن گرفته تا . . . فتنه!

میبینی؟

دشمن همان دشمن است، فقط میدان نبرد تغییر کرده

پ.ن: شاید هم بقول برادر محترمم، آن مسیر نبرد است که هوشمندانه تغییر یافته

هر دل فقط یک بار عاشق می شود!

entezar1172 — Fri, 21 Mar 2008 10:31:18 GMT

پ.ن1:

درد نیست وگرنه طبیب هست!

پ.ن2:

دلم گرفته از این روزها، دلم تنگ است

میان ما و رسیدن هزار فرسنگ است

پ.ن3:

نپرس اگر آن زمان بودیم چه می کردیم!

ببین اکنون که هستیم چه می کنیم؟!

این روزا 86 نفسای آخرشو میکشه و منو بدجوری یاد خودم میندازه...

entezar1172 — Mon, 17 Mar 2008 20:48:18 GMT

سلام

به همه اونایی که یه زمانی با مسافر همراه شدن

به همه اونایی واسه مسافر دست تکون دادن

به همه اونایی که دلگرمیه مسافرن

یعنی . . . شما

سلام . . .

امسال هم رفت

نیومدین!

هزار سالم که بره

امید ظهورتون از دلامون نمیره

منتظرتونیم . . .

کاش . . . بهمون عیدی بدین

پ.ن1:

عیدتون مبارک... موقع تحویل سال ما رو هم دعا کنیدا...

پ.ن2:

. . .

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من . . .

این تذهبون؟

entezar1172 — Fri, 07 Mar 2008 16:30:18 GMT

بِسمِ اللهِ الرَّحمَنِ الرَّحیم

إذَا جَاءَ نَصرُاللهِ وَالفَتحُ

وَرَأیتَ النّاسَ یَدخُلُونَ فِی دِینِ اللهِ أفوَاجًا

فَسَبِّح بِحَمدِ رَبِّکَ وَاستَغفِرَهُ إنَّهُ کَانَ تَوَّابَا

به کجا می‏رویم؟

چرا به زمین و زمان بد می‏گوییم؟

چرا از روزگار گله می‏کنیم؟

چرا تحمل خودمان را نداریم؟

چرا با لبخند بیگانه‏ایم؟

چرا غصه‏ها به جانمان چنگ انداخته؟

چرا از یکدیگر خسته‏ایم؟

چرا به آب و آسمان نگاه نمی‏کنیم؟

چرا انتظار بهار را نمی‏کشیم؟

چرا دیگر صورت‏هامان «ناضره‏» نیست؟

چرا چشم‏هامان «الی ربک ناظره‏» نیست؟

مگر فراموشمان شده زمین از آن خداست و «یورثها من یشاء من عباده‏»؟

مگر فراموشمان شده «والعاقبة للمتقین‏»؟

چرا دل‏هایمان را به «ان الارض یرثها عبادی الصالحون‏» خوش نمی‏کنیم؟

چرا منتظر «الساعة‏» که «قریب‏» است نیستیم؟

چرا برای «یوم الخروج‏» روزشماری نمی‏کنیم؟

چرا به «والله متم نوره‏» یقین نداریم؟

جماعت!

باور بیاورید به وعده خداوند؛ «لیستخلفنهم فی الارض‏» دروغ نیست.

«لیظهره علی الدین کله‏» جدی است، اگر چه مشرکان را خوش نیاید.

جماعت!

«انشق القمر» در پیش است.

«اقترب الساعة‏» چشم برهم زدنی طول نمی‏کشد .

«یوم الفتح‏» از راه می‏رسد و خدا نکند در آن روز از کسانی باشیم که ایمان به دردمان نخورد .

جماعت!

نمازهایتان را با «امن یجیب المضطر» ختم کنید .

و به یاد داشته باشید منت ‏خدا را بر «الذین استضعفوا فی الارض‏»

او همه تشنگان را با «ماء معین‏» سیراب می‏کند .

جماعت!

خداوند اراده کرده است که ما قوی باشیم که او را دوست‏بداریم و او دوستمان بدارد .

خداوند به «اقاموا الصلوة‏» ما افتخار می‏کند .

«اتوا الزکوة‏» ما را به رخ دنیاطلبان می‏کشد .

از «امروا به معروف و نهوا عن المنکر» ما حظ می‏کند .

جماعت!

ما تنها نیستیم .

«اینما تکونوا یات بکم الله جمیعا» دست‏ به سر کردن ما نیست .

چرا نوید «بقیة‏الله خیرلکم‏» را به یکدیگر نمی‏دهیم؟

به خدا قسم زمین، مرده نمی‏ماند!

به خدا قسم «جاء الحق‏» آمدنی است!

«زهق الباطل‏» شدنی است!

و وای به حال ما اگر از مفلحون «حزب الله‏» نباشیم .

پ.ن1: برگرفته از مجله موعود - با تصرف

پ.ن2:

ببین

اینهمه دل . . .

تو که طالب چشم نیستی، هستی؟

تسلیت . . .

entezar1172 — Sat, 23 Feb 2008 22:05:18 GMT

مولای من!

اربعین جد بزرگوارتان

و همه مصیبتهایی که در این چندین و چند صد سال بر پیکره ی رنجور اسلام وارد شده را

به شما که پدر مهربان امت اسلامید،

نه! پدر مهربان همه ی جهانیانید

تسلیت میگویم

و بیشتر از همه ی اینها . . .

مــــا را رهـــــا كنيد در اين رنج بى‏حساب

بــــــــــا قلب پاره پاره و با سينه‏اى كباب

عمرى گذشت در غم هجران روى دوست

مــــــــــرغم درون آتش، و ماهى برون آب

حــــالى، نشد نصيبم از اين رنج و زندگى

پيــــرى رسيد غرق بطالت، پس از شباب

از درس و بحث مدرسه ام حــاصلى نشد

كـــى مى‏توان رسيد به دريا از اين سراب

هــــــــرچه فراگرفتم و هــــــرچه ورق زدم

چيـــــــزى نبود غير حجابى پس از حجاب

هـــــان اى عزيز، فصل جوانى بهوش باش

در پيـــــــرى، از تو هيچ نيايد به غير خواب

اين جـــــاهلان كه دعوى ارشاد مى كنند

در خرقه شان به غير "منم" تحفه‏اى مياب

ما عيب و نقص خويش، و كمال و جمال غير

پنهــــــــان نموده‏ايم، چو پيرى پس خضاب

دم در نــــــى‏آر و دفتــــــــر بيهوده پاره كن

تا كــــــى كلام بيهده گفتــــــــــار ناصواب

امام خمینی (ره)